Həyatımda heç vaxt lotereya bileti almamışdım. Elə insan var, xoşbəxtlik üçün bir şeylər etmək lazım olduğuna inanır. Mən isə həmişə düşünürdüm: şans gözləyənə yox, axtaranə gəlir. Amma o axşam... o axşam heç nə axtarmırdım. Yalnız evdə tək idim, arvadım qohumlarının yanına getmişdi, uşaqlar nənələrindəydi. İlk dəfə idi ki, altı aydan sonra evdə tək qalırdım. Sakitlik. Elə sakitlik ki, qulaqlarım cingildəyirdi.

Televizoru açdım. Darıxdım. Bağladım. Telefonumu götürdüm. Sosial şəbəkələrə girdim – hamı eyni şeyi yazır. Sonra bir dostumdan mesaj gəldi. O, ara-sıra oynayırdı. Yazdı: “Ayə, niyə bu axşam cəhd etmirsən? Mostbet qeydiyyat sadədi, 5 dəqiqəyə hazır olursan”. Gülüb keçdim. Amma sonra bir daha düşündüm: bəs niyə də yox? Axı heç kim yox idi evdə. Heç bir məsuliyyət yox idi. Yalnız mən və boş vaxt.

Mostbet qeydiyyat prosesinə başladım. Doğrusu, gözlədiyimdən də asan çıxdı. Ad, soyad, telefon nömrəsi. Bir neçə saniyə – və mən artıq istifadəçi idim. Hiss etdim ki, ürəyim bir az döyünür. Axı, mənəvi cəhətdən hazır deyildim buna. Amma maraq daha güclü idi. 50 manat depozit qoydum. Elə bildim ki, bu pulu itirsəm, ziyanım yoxdu – bir stolüstü oyunun qiymətidi.

İlk oyunumu seçmək çətin oldu. Yüzlərlə slot, hər biri fərqli rəngdə, fərqli səslə. Bir az gəzdim. Sonra “Sweet Bonanza”ya toxundum. Xatırlayıram – konfetlər, meyvələr. Uşaq kimi sevindim. Sadə idi. Basırsan, fırlanır, düşür. İlk 10 dəqiqə heç nə başa düşmədim. Sadəcə, düyməyə basıb baxırdım. Pul getdikcə azalırdı. 50-dən 35-ə düşdü. Sonra 20-yə.

Düşündüm ki, “budur, bitdi”. Amma birdən ekran titrədi. Bir neçə konfet üst-üstə düşdü. Kiçik bir uduş – 12 manat qayıtdı. Ürəyim bir az sakitləşdi. Sonra yenə uduzmağa başladım. Sonra 5 manat qalanda düşündüm: “ya hamısını uduz, ya da dayan”. Dayanmadım. 0.2 manatlıq mərclərə keçdim. Uzun oynamaq istəyirdim, tez bitməsin. Saat gecə 1-ə yaxınlaşırdı. Evdə işıqları yandırmışdım, hər yer aydın idi.

Oynadıqca fikir verdim ki, artıq aclıq hiss etmirəm. Həyəcan başqa bir şeyə çevrilmişdi. Gözlərim ekranda, barmağım düymədə. Heç nə düşünmürdüm. Sanki meditasiya edirdim. Və sonra – ən gözlənilməz anda – ekranda “FREESPIN” yazısı çıxdı. 10 pulsuz fırlanma. Əllərim titrəməyə başladı. Hər fırlanmada yaşıl rənglər işıqlanırdı. Qazanclar cüzi idi, amma toplanırdı. 10 fırlanma qurtardıqda balansım 78 manat idi. 50-dən 78-ə çıxmışdım.

Hisslərimi necə təsvir edim? Qürur? Xeyr. Təəccüb? Bəli. Həyatımda ilk dəfə qumar oynayıram və qazanıram. Bu, dərman kimi idi. Daha çox istədim. Slotu dəyişdim. “Gates of Olympus”a keçdim. İlk dövrələr boş. Amma mən daha qorxmurdum. Çünki balansım 78 idi – deməli, ehtiyat var. 35-ci dövrədə Zevs öz əlini uzatdı. Çəkic endi. Ekran partladı. +147 manat. Balans: 225.

O an evdə fırlanmağa başladım. Xəyali tamaşaçılara təzim edirdim. Gülürdüm, qışqırırdım, sonra qorxurdum ki, qonşular eşidəcək. Aman Allah, 225 manat. İşdə bir gündə qazandığımdan çox. Bir gecədə. Mostbet qeydiyyatdan keçib oynamağa başlayandan 3 saat keçmişdi. Və mən artıq aylıq maaşımın yarısını qazanmışdım.

Və sonra əsl sınaq başladı. Beynimdə bir səs dedi: “daha çox, daha böyük”. Başqa səs dedi: “dayan, bunu çıxar”. Amma mən ikinci səsə qulaq asmadım. 225-dən 180-ə düşdüm. Sonra 130-a. Nəfəsim daraldı. Tərlədim. Və anladım ki, tələyə düşürəm. Bu an – qumarbazın ən təhlükəli anı. O an ayağa qalxdım. Telefonu stolun üstünə qoydum. Mətbəxə keçdim. Su içdim. Soyuq su. Üzümə çilədim. 5 dəqiqə dayandım. Heç nə düşünmədim.

Sonra geri qayıtdım. Balansa baxdım – 130 manat. Düz 130. Nəfəs aldım. Və qərar verdim: 100 manatı çıxarıram, 30 manatla oynayıram. Əgər 30 getsə, çıxıb yatıram. Çıxarış etdim. 100 manat bank kartıma düşdü. O an hiss etdiyim rahatlığı heç vaxt unutmayacağam. Nə böyük uduş, nə də böyük itki – tam nəzarət. 30 manatla “Book of Dead”a girdim. Beş dəqiqə oynadım. Uduzdum 10 manat, qazandım 5, yenə uduzdum. Nəhayət, 30 manat 0-a yaxınlaşanda sadəcə bağladım. Yatdım.

Yataqda uzanıb tavanı seyr edirdim. Düşündüm ki, bu gecə mənə nə öyrətdi? Pul qazanmağı yox. Özümü idarə etməyi öyrətdi. Mostbet qeydiyyat prosesi 5 dəqiqə çəkdi, amma həyat dərsi bir ömürlük oldu. İndi, aylar sonra, həmin axşamı xatırlayıram. Xoş xatirədir. Həyəcanlı bir macəra. Arvadıma danışdım – güldü, inanmadı. Sonra bank çıxarışını göstərdim. Qaşlarını qaldırdı. Dedim: “bir dəfəlik idi”. Və həqiqətən də bir dəfəlik oldu.

Amma mənə verilən dərs odur: şans varkən, lovğalanma. Uduş varkən, tamaha qapılma. Oynamaq istəyirsənsə, başla. Amma dayanmağı da bil. 100 manat çıxarmasaydım, o gecə hər şeyi uduzardım. Əminəm. Çünki o həyəcan həddi aşır. Bir gecəlik usta oldum – nə qədər ağıllı olduğuma görə yox, nə vaxt çıxacağımı bildiyimə görə. Bu, hər şeydir.