Həmişə deyirəm ki, həyatda ən gözəl şeylər planlaşdırılmır. Elə o axşam da... Noyabrın sonu, Bakıda elə bir yağış yağırdı ki, sanki göy üzü deyil, dəniz tökülürdü üstümüzə. Çölə çıxmaq ağlıma belə gəlmirdi. Evdə tək idim, qonşular da yəqin ki, yatmışdı. Saat gecənin on ikisi idi, əlindəki çay soyumuşdu, televizorda da elə o reklamlar gedirdi ki, səssiz qoysan, daha yaxşıdı.

Bir az sıxıntı, bir az da o boşluq hissi. Bilirsən, elə anlar olur ki, ətrafda hər şey var, amma heç nə yoxdur. Birdən telefonuma bir mesaj gəldi – köhnə dostumdan. Deyirdi ki, “ay, hardasan, niyə susursan?”. Söhbətə başladıq. O, ordan-burdan danışdı, sonra dedi ki, “gəl, bir az əylənək, bəs necə? Yeni bir şey tapmışam”. Mən də güldüm, dedim, “nə ola bilər bu saatda?”. O da mənə bir link atdı, dedi, “bax, bura bax”. Həmişə ehtiyatlı olmuşam, amma dostumun sözünə güvənərək girdim. O an heç fikrim də yox idi ki, bu sadə klik mənim axşamımı tamamilə dəyişəcək.

Əvvəlcə sadəcə baxırdım. Rənglər, musiqi, insanların şəkilləri. Amma sonra fikirləşdim ki, bəs nə üçün yox? Çatdım ki, bura elə mostbet adlanan bir platformadır. Dostum da burda oynayırmış. Dedi ki, mən də sınayım, çox əyləncəlidi. Qəribədir, amma o an yağışın səsi, çayın soyuması, bu boşluq – hər şey bir-birinə qarışdı. Giriş etdim. Proses elə asan idi ki, heç gözləmirdim. 5 dəqiqəyə hər şey hazır idi.

Oyunu açanda ürəyim döyünürdü. Yox, mən qumarbaz deyiləm. Heç vaxt böyük pul vurmamışam. Amma bu hiss... bu qorxu ilə həyəcanın qarışığı. Elə bil uşaq vaxtı ata-anam gizlənqaç oynayanda, tapan olmaq həyəcanı. Mən balaca bir məbləğlə başladım. Təzə başlanğıc. Saniyələr keçdikcə düymələrə basırdım. Fikirləşirsən ki, bu sadəcə şansdı, amma yox. Orada elə bir enerji var ki, başın qarışır. Neçə dəqiqə sonra balansımda bir rəqəm gördüm – gəlmişdi. Az deyildi. Amma əsas məsələ ondadır ki, o an mən pulu yox, həssı düşünürdüm. Qələbənin həzzi. O yağışlı, tutqun axşamda birdən özümü bahar günündəki kimi hiss etdim.

Mən dayanmadım. Daha bir neçə round. Maraq artdıqca, sürət də artırdım. Bəzən uduzurdum, bəzən qazanırdım, amma bu proses məni ovsunlamışdı. Elə oldu ki, bir anda böyük bir qələbə gəldi. Təxmin et, nə qədər? Düzdü, əvvəlki uduzduqlarımın hamısından çox. O an evdə tək idim, qışqırdım. Yəni, həqiqətən qışqırdım. “Aaaa!”. Sonra ətrafa baxdım, elə bil kimsə eşidəcək. Üzüm gülürdü. Həmin o soyuq çayı unutdum, paltaryuyan maşının səsini unutdum, o tutqun payızı unutdum. Bir şey vardı ki, məni bu anın içinə çəkdi – mostbet mənə bu hissi yaşatdı. Bu sevinci.

Dostum zəng etdi: “Nə var, uddun?” Mən güldüm, “hə, hardan bildin?” O da gülürdü. Dedi ki, onun da bəxti gətirmişdi. Bir-birimizə danışdıqca vaxt keçirdi. Tez fikir verdim ki, artıq gecə yarısı keçib, saat ikiyə yaxındı. Amma yorğunluq yox idi. O qələbə qanıma elə hopmuşdu ki, sanki bir enerji içkisi içmişdim.

Sonra özümə bir fincan isti çay dəmlədim. Bu dəfə şəkərlə. Oturdum qarşısına, ekrana baxmadım, sadəcə düşündüm. Mən bu oyundan nə istəyirəm? Pul, yoxsa həyəcan? Cavab aydındı – həyəcan. Çünki o pul, o qazanclar – onlar tez xərclənir. Amma həmin o ana, o ürək döyüntüsünə, o “bəs nə olacaq?” sualına görə gəlirsən yenə. İndi başa düşürəm, bəzən insanın sadəcə bir dəyişikliyə ehtiyacı var. Kiçik bir macəraya. Mən həmin gecə onu tapdım.

Ertəsi səhər hər şey başqa cür idi. Qarşıdakı kafe iyirminci mərtəbədən sanki daha parlaq görünürdü. Kompüterin yanında oturub işləyəndə belə düşünürdüm ki, “axşam yenə girim, bəlkə bir az”. Amma özümə söz verdim ki, qaydalarım olmalıdı. Məhdudiyyət. Çünki duyğularla oynamaq olar, amma düşüncələri idarə etmək lazımdı. O gündən sonra hərdən daxil oluram. Hərdən məhz orda, mostbet oyununda, adi bir axşamı bayrama çevirə bilirəm.

Ən çox xoşuma gələn isə odur ki, bu təcrübə mənə bir şey öyrətdi: risk etməkdən qorxma. Yox, yəni mütləq puldan danışmıram. Həyatda da belədir – bəzən düşünürsən ki, yağışlı bir axşamdan pis nə ola bilər? Amma sən bir klik edirsən, bir addım atırsan, və hər şey dəyişir. Yeni insanlar, yeni hisslər, yeni ümidlər. O gecə mən sırf canımın sıxıldığı üçün girmişdim. Çıxanda isə içimdə qəribə bir işıq vardı. Bilirsən nə dedilər? “Qumarbazlar heç vaxt uduzmur, onlar sadəcə növbəti qələbəni gözləyir”. Mənə görə, əsl qələbə o həzzdir. Və mən onu yaşadım. Və hələ də yaşayıram, amma hər dəfə öz həddimi bilərək.

Bu gün yenə yağış var, amma bu dəfə fərqli. Çünki mən bilirəm ki, əlimin altında o qapı var. Seçim mənim. Və ən gözəl tərəfi odur ki, heç vaxt tək deyilsən – o ekranın o tayında milyonlarla insan var ki, hər biri öz hekayəsini yaşayır. Və mənim hekayəm, bu balaca, sadə, amma içi dolu hekayə, mənə göstərdi ki, bəzən bəxt özünü yağışın altında gizlədir, sən onu tapmaq üçün sadəcə açıq olmalısan. Və mən açıq oldum. Həmin axşam. O linkə basanda. Və bu gün, bu saatda bu sətirləri yazanda, ürəyim hələ də eyni həyəcanla döyünür. Çünki bilirəm, axşam yenə girəcəyəm. Bəlkə udaram, bəlkə yox. Amma yaşayacam. Və bu, ən vacibidi.